АҢЛЫЎ
Қарақалпақша
ф. 1. Бақлаў, көзде тутыў, көрип жүриў, байқап жүриў, қадағалаў.
Алыстағы душпаннан аңлып жүрген дос жаман (ққ.х.н.).
2. Изине түсиў.
Аңлыўда болыў — изине түсиў, бақлаўда жүриў.
Аңлыўға алыныў — бақлаўда жүриў, изине түсиў, басқан қәдемин бақлаў.
Аўзын аңлыў — ҳәр бир сөзине итибар бериў, айтқанларын қалдырмай қылт етпей тынлаў.
Бирин-бири аңлыў — өз ара қарсылас болып, бақласып жүриў.
Жолын аңлыў — жолында жасырынып, изине түсиў.