КЕБИЎ
Қарақалпақша
ф. 1. Сорығыў, курғаў, кеўиў.
Патшаның үсти кеўипти, аналардың үсти ылай-ылай болып сирә кеппейди (ққ.х.е.).
2. Бир заттың күнге ямаса отқа қақланып кебиўи, кеўик, куўрақ, куў, курғақ, кебиў.
Бунда турып не пайда, Күнге куўрап кепсеңиз (И.Юсупов).
Қарабарақ дегениң, Кепкен болар ҳәўжар (ққ.х.қ.).
3. аўыс. Семиў, бурынғы қәддинен азыў.
Хожам, исерсең, кеберсең, Өз дәулетиңе теберсең (Бердақ).
0 Иши кебиў — иши қампайыў, көмпейиў, желлесиў.
Қайнаган суў ишерсең ишиң кепсе, Шигин орар салы емес шигин сепсе (Әжинияз).
Аўзы кебиў — шөллеў, суўсыраў.
Атажанның кепкен аўзындағы тили сөйлеўге зорға айланды (А.Бекимбетов).
Қарны кебиў — иши желлесиў.
Қарның кеўип жатса местей, Жаман туўысқан қарамас (Бердақ).
Тамағы кебиў — аўзы кебиў, суўсыраў.
Және аштан искен қасы-қабағы, Қаны қашып шөлден кепкен тамағы (А.Дабылов).
Кегирдеги кебиў — көп сөйлегенликтен, шаршағанлықтан шөллеўи.
Өзиникин мақуллап, кегирдеги кепкенше айтысады (Т.Қайыпбергенов).
Таңлайы кебиў — қатты шөллеў, суўсыраў.
Бул бергенин азсынып, Таңлайлары кебеди («Қырқ қыз»).