ПУШАЙМАН
Қарақалпақша
Пушайман болыў, пушайман етиў.
ф. Өкиниў, пәнт жеў, қапа қылыў.
Излеп келген баласы Сухрабты танымай өлтирип қойып, Рүстем де өмир бойы пушайман жеген (К.Султанов).
Оның бийперзентликке пушайман қылып жылап отырғанына түсинип, Қумар аналықтың да көкиреги босасты, бирақ әлле қандай мәслөҳәт бериўдиң мүмкин емеслигин түсинди (Т.Қайыпбергенов)... гүлли көзимди көрген ўақытта, не ушын изимнен жуўырғанына я күткенине пушайман етип кетип қалады (Т.Қайыпбергенов).
Аныклап қараған адамға дүньяға келгенине пушайман етип, қапа болып турғандай көринеди (Н.Дәўқараев).
Сен жырласаң, мен пушайман етемен, «Неге адам болып туўылмадым» деп (И.Юсупов).
Соңынан булайынша пушайман жейтуғын болғанда ҳеш қандай да хатымды жыртпаған болар еди (У.Пиржанов).