СЕЛТЕҢ
Қарақалпақша
ат. Кесент, алаң, кеўлин бөлиў.
Ериниң жазылысып уйқыда жатырғанын көреди, «түнде келип мениң мазамды алмайын» деп жатып қалған ғой, дем алсын, селтең бермейиң деп аяғын ғаз-ғаз басып далаға шығып кетеди (К.Султанов).
Директор оған кайтып селтең берген жоқ (Т.Қайыпбергенов).