ТАБЫНЫЎ
Қарақалпақша
ф. дин. с. 1. Әрўақыт жалынып-жалбарыныў, пирлерге сыйыныў, шүкирлик етиў, қудайға қулшылық етиў.
Айы жаман алынып, атын айтып табынып, Бабахан сонда сөйледи («Мәспатша»).
Табынатуғын қудай жоқ, Не қыласаң қалбығайды (Омар).
Ертеде Хорезм оазисинде жасаўшы халықлар отқа табынған (М.Нызанов).
2. аўыс. Бас ийиў, бағыныў.
Саққа жүгинип шынты менен табынып, Әдебин тутып үнилип аяғына бас урып, Қолынан алғанын билмей қалды («Мәспатша»).