ҚАБАРЫЎ

Қарақалпақша

ф. 1. Исиниў, қатыўашланыў. Халық дейип пидә болды шийрин жан, Қамшы урылып қабардылар алақан («Қырқ қыз»). 2. Ренжиў, қапаланыў, муңайыў. Мәдеминниң отаўынан дәкки жеп Әжинияз өз үйине қабарып қайтты (К.Султанов).