АҚЫМ
Қарақалпақша
ат. Оқып, терең шуқыр, қорғану илажы, жасырыну қорғаны, жасырын жүру жолы.
Ол заманның адамлары жерден ақым қазып, арбадан қамал етип, бир жерде жасырын жүру жолда үйилип отыратын еди («Алпамыс»).
— Бойың шелли ақым қаз, бойынды тасалап жат, көрерсең, қурық тимеген асаўлар булаққа жантаспас, қаранды көрсе биреўин де көре алмай қаларсың, ертең сәскеде жылқылар булаққа суға келеди, сол ўақыт қәлеген атың болса, өзиң усла да, өзиң мин, балам, — деп руқсат береди («Алпамыс»).