ГҮНА
Қарақалпақша
ат. 1. Шәрият қағыйдаларына, диний ақиқаларға туўры келмейтуғын ис-ҳәрекет.
Кешир гүнамды деп, еки қолын көкирегине салды (Ж.Аймурзаев).
2. Әдеплилик шеңберине туўры келмейтуғын қылмыс, айып, жынаят.
Гүна барды саўдагердин өзинде, Абдулланы танып кетти бир ҳаял («Меңлиқал»).
0 Гүнаға бату — көп айып етиў, көп қылмыс ислеў.
Гүнаны өтеў — айыбын, қылмысын жойыў.
Гүнасынан өтиў — айыбын кешириў.
Инимди урып сен қоздырдың дәртимди, Ырас айтсаң сениң гүнаң өтилер... («Менлиқал»).
Гүнасын жуўыў — өзин ақлап, айыпларын, кемшиликлерин дүзетиў.
Гүнасын мойнына қойыў — айыбын тән алдырыў, қылмысын белгилеў.
Ҳажеке, ашыўланба ойыныма, ашыўлан гүнам қойып мойыныма («Әжинияздың Қыз Меңеш пенен айтысы»).