КҮЛ II
Қарақалпақша
ф. 1. Адамның кеўилинин көтериңки болыўы, шадланыў, қуўаныў.
Сен күл, бизлер хошеметин жеткеремиз,.. (Ө.Айжанов).
О Ашшы күлки — өткир нәзер, басқаша қарас.
«Енди алдым» десем, қадалар көзиме, Усы бир мырс еткен ашшы күлкиси (И.Юсупов).
Күлип-ойнаў — кеўилли болыў, шадланыў.
Күлип-ойнап түсиме бир ен, Тойып-тойып қарайын, ярым (И.Юсупов).
Күндей күлиў — жайнап-жаснаў, жасарыў, рәҳәтлениў.
Кел, кел, күндей күлген, ай жүзлим, мениң, Кең далада жүрип сыр айтысайық! (И.Юсупов).
Күлки болыў — масқара болыў, мазақ болыў, уятқа қалыў.
Қаларман ба усы жерде, Елге күлки болған басым (Бердақ).
Күлки етиў — маскара етиў, мазақ қылыў, кемситиў, менсинбеў, көзге илмеў.
Малы жоқты еттиң өсек, Күлки қылдың бизди, дәўран (Бердақ).
Күлки болыў — Сөзге қалыў, өсек болыў.
Сайып-сайып сыртынан, Күлме адамның артынан.
(И.Юсупов).
Журт күлер, журт күлип жүрер — сақланыў ушын айтылады, адамлар алдында күлкиге қаламан деп ойлаў, гәп-сөз, өсектен.
Ашайын, қолымды жибер, Қолтықламай-ақ қой, журт күлип жүрер, (И.Юсупов).