СӨГИЎ I
Қарақалпақша
ф. Урысыў, кейиў, жаман сөз айтыў.
Бул заманда жәбириў-жапа шеғермен, Қара көзден қанлы жаслар төгермен, Залымларды жәбирип айтып сөгермен, Күйғенликтен жан қыйналар халық ушын (Бердақ).
Мүширип аттың алдындағы ғаррыны сөгип, даўрығып келди (К.Султанов).
Қәлийла атам болыстың адресине көп ғана жаман сөзлерди айтып, сөгиў менен болды (Ж.Аймурзаев).
Дәўир, айыплайсаң мени неге сен? Биз — ақмақ, өзиңди ақыллы билип, «Кеше қәтелестиң» деп, бүгин сөгесең, Жазалайсаң ҳәм де үстимнен күлип (И.Юсупов).
Бизиң халықта жасүлкенлердиң жас кишилерди сөгиў әдети де... (Т.Қайыпбергенов).